Musicalperikelen

“Pfffffff, ik ben helemaal moe van school”, verzucht Etienne, terwijl hij uitgeput in een stoel neerploft. “Oh”, zegt zijn moeder Evelien, “Wat is er allemaal gebeurt dat je nu zo moe bent?”. “Nou, eerst kregen we te horen dat Bram in het ziekenhuis ligt, hij heeft zijn been gebroken. Dat is niet zo leuk en Lieke was hierdoor helemaal van streek. Enne, toen vertelde meester Martin dat we voor het eind van het schooljaar aan de slag mogen met een musical. De musical gaat over reizen. Meester had ook al een soort rolverdeling gemaakt en daar was niet iedereen het mee eens en verschillende kinderen wilden een hoofdrol. De kinderen die een hoofdrol wilden doen, vonden het niet eerlijk dat Talita de hoofdrol kreeg. Ik voelde bij de andere kinderen dat ze jaloers waren en ik hoorde ook zeggen dat Talita altijd wordt voorgetrokken door Meester Martin. Het zal wel komen door de vader van Talita, dat zij de hoofdrol heeft gekregen, want haar vader is musicalster.”  Etienne ging nog even verder met zijn verslag over wat er die dag gebeurt was. Evelien haar gedachten draaide op volle toeren. Hoe zou ze Etienne weer kunnen ondersteunen en hem zijn energie weer terug kunnen geven. Haar zoon is een heel gevoelige jongen, die altijd gemakkelijk stemmingen van andere kinderen oppakt en aanvoelt.  Ze vindt het vervelend voor hem dat hij, als er zich dit soort bijzondere voorvallen voordoen, hij helemaal uitgeput raakt. Ineens moet ze aan haar vriendin denken. Haar vriendin heeft ook een hooggevoelig kind. “Was het niet laatst, tijdens het laatste gesprek dat ze met haar vriendin voerde dat ze iets vertelde over oefeningen die ze met haar dochter deed”, overdenkt Evelien. Evelien weet nog dat haar vriendin het had over aarden of gronden of zoiets. Ze zal toch eens vragen hoe dat gaat, misschien dat ze dit soort oefeningen ook met Etienne kan doen, zodat hij een oppepper kan krijgen, als hij weer helemaal futloos thuiskomt. Ze zal het morgen meteen aan haar vriendin vragen.

Hooggevoelige kinderen kunnen makkelijk stemmingen  en emoties van andere mensen oppakken en als deze kinderen leren aarden kunnen zij zich weer wat gemakkelijker opladen.

Machteloosheid

Hij barst in tranen uit. Hij, Daan, kan zijn waterlanders niet meer binnen houden. Het zijn tranen van machteloosheid. Eigenlijk wil hij helemaal niet huilen, want huilen is voor meisjes. Daan probeert dan ook zijn tranen te verbergen. De laatste keer dat hij begon te huilen riepen zijn klasgoten: “Hé, watje, moet je huiiiiiiiiiilen? Wat een baby!”. Dat hij zo gevoelig is en niet bij machte is om zijn tranen in te houden heeft te maken met het onrecht dat hij voelt. Sommige jongens voelen zich superieur ten opzichte van meisjes. Hij ziet dan ook dat er meisje in zijn klas zijn die, als die jongens zich zo gedragen, helemaal in elkaar krimpen. Deze jongens weten ook over welk meisje ze macht kunnen uitoefenen. Daan vindt dat er helemaal geen superioriteit hoeft te bestaan, omdat we immers allemaal gelijk zijn. Als Daan ouder is, zal hij zijn machteloosheid verruilen voor kracht. Hij zal dit soort jongens dan ook zeggen waar het op staat. 

We zijn allemaal één en de ene mens hoeft zich niet boven de andere mens te verheffen, kinderen zoals Daan weten dit.

Heel direct

Ze kijkt me aan met haar grote ronde helblauwe ogen. Haar naam is Hester. Wanneer Hester je aankijkt is het net alsof ze dwars door je heen kijkt en dat doet ze dan ook. Kinderen zoals Hester scannen als het ware de mensen om hen heen. Ze hebben heel veel kennis en het is net alsof ze een antennetje hebben waarmee ze stemmingen en gedachten van andere mensen kunnen oppakken. Deze kinderen kunnen soms ook heel bijzondere uitspraken doen, met name over gedachten of emoties van andere mensen. Mensen schrikken nog wel eens van deze opmerkingen, vooral als deze opmerkingen raak zijn en nogal dichtbij komen. De uitspraken die deze kinderen doen zijn ook altijd heel direct en zonder omwegen; recht voor zijn raap. Terwijl ik met de moeder van Hester sta te praten zegt Hester ineens: “Jullie zouden wat vaker met elkaar moeten praten, dan hoeft mama niet meer zo eenzaam te zijn!”.  Over recht voor zijn raap gesproken.

Er zijn hooggevoelige kinderen die dwars door mensen heen kunnen kijken en niet aarzelen om de waarheid te zeggen aan mensen.

Sneeuwpret

Het heeft flink gesneeuwd en Carmen loopt samen met haar zoon door de sneeuw. Van sneeuw wordt ze altijd zo blij, waarschijnlijk doet dat haar aan haar eigen jeugd denken.  In haar jeugd, als het had gesneeuwd, speelden de kinderen altijd samen in haar buurt. Het leek dan net of er een onderlinge verbondenheid met elkaar bestond. Kinderen waren met elkaar bezig en er was geen ruimte voor pesterijen. Er werd alleen maar gelachen en vooral hard samengewerkt. Ze hadden destijds een enorme sneeuwpop in gedachten en het zag er naar uit dat die er ook zou komen. Carmen ziet nog in gedachten dat de sneeuwpop op een kleine afwerking na gereed was en Carmen snel op een heen en weertje naar huis gaat om een sjaal, muts en handschoenen te halen. Haar moeder had al een winterwortel neergelegd voor de neus en nu moest ze nog iets vinden om de ogen mee te vormen. Op haar kamer heeft ze nog een paar mooie knikkers liggen, die kan ze wel gebruiken voor een paar blauwe kijkers. Snel rent ze, met de attributen,  terug naar haar buurtgenootjes. De laatste hand wordt aan de sneeuwpop gelegd. Muts op, sjaal en wanten aan. Nu nog de ogen en de neus. Het resultaat mag er zijn. Ze ziet weer voor zich hoe tevreden de kinderen terugkijken op een leuk middagje sneeuwpret.

Hooggevoelige kinderen kunnen heel makkelijk stemmingen van andere kinderen oppakken en een middagje sneeuwpret maakt hen ook blij.

Dierentuin

Het is donker. De vogelgeluiden die Indira hoort kan ze niet thuisbrengen. Indira is een hooggevoelig meisje van 9 jaar. Meestal als ze buiten is in haart buurt weet ze feilloos de verschillende vogelgeluiden te lokaliseren. Dit keer niet. Op zich is dit ook niet vreemd, want ze loopt in de dierentuin tijdens een lichtjesavond. Haar is verteld dat er tijdens de avonduren andere geluiden te horen zijn dan overdag. Ook zijn er dieren die meer activiteiten vertonen in de avond. Samen met haar familie is ze laat in de middag vertrokken naar de dierentuin. Er is een  speciale route uitgezet met lichtjes. Bovendien kun je vandaag ook een kijkje nemen achter de coulissen; verschillende stallen zijn opengesteld voor het publiek. In de stallen wordt er door de medewerkers wat achtergrond informatie gegeven over de dieren die in de nachtverblijven bivakkeren. Indira is helemaal in haar nopjes, want tijdens de tour komen ze ook langs het jachtluipaardenverblijf. Jachtluipaarden hebben haar interesse al vanaf dat ze heel klein was. Ze kan dan ook in detail en zeer uitgebreid vertellen over jachtluipaarden. Tijdens een van haar treinreizen zag ze in haar fantasie een jachtluipaard mee rennen met de trein. In werkelijkheid zou dit ook heel goed kunnen; de jachtluipaard staat bekend als het snelste landdier ter wereld. Wanneer ze in het dierenverblijf van de jachtluipaarden aandachtig naar de dierenverzorger luistert, is er eigenlijk nog weinig informatie die ze niet al weet. Ze weet zelfs een weetje te vertellen dat nieuw is voor de verzorger. Indira zegt: “Weet je dat de vorm van de ringen en de hoeveelheid verschilt per jachtluipaard? Je kunt het vergelijken met de vingerafdruk van een mens.”.  

Als hooggevoelige kinderen geïnteresseerd zijn in een bepaald onderwerp ontgaat hen geen detail.