maandag 31 maart 2014

Moe naar school 1


‘Heb je even voor me, Margot?’, vraagt Hannelore aan de juf van haar dochter Marit. ‘Ik weet niet meer wat ik moet doen. Eerlijk gezegd voel ik me behoorlijk radeloos’. Margot biedt een luisterend oor aan Hannelore. Het is niet de eerste keer, dat Hannelore bij haar te rade gaat. Marit, haar hooggevoelige dochter, is wel vaker een aandachtspunt van gesprek geweest tussen juf Margot en Hannelore.  Marit maakt de laatste tijd steeds problemen, wanneer ze naar school gaat. Brullend verlaat ze het huis. De reden dat ze niet naar school wil; is haar vermoeidheid. ’s Morgens voordat ze naar school gaat, is ze al bekaf. ‘Weet je, Hannelore, zegt Margot, als je nu eens een lijst bijhoudt van wat ze ’s morgens, voordat ze op school komt, al heeft gedaan, kunnen we kijken welke situaties haar vermoeid maken’. Hannelore vindt dit een goed idee en gaat de volgende dagen na, wat Marit ’s morgens allemaal doet.  

Ze beschrijft wat ze observeert: wanneer Marit gewekt wordt, gaat ze altijd even op de rand van het bed zitten om bij te komen van de nacht. Vaak duurt het daarna even voordat ze een keuze kan maken uit haar kleding. Marit draagt graag makkelijk zittende kleding. Vervolgens ploft ze neer op de bank en kijkt ze televisie.

Hannelore haast zich ’s morgens en wordt nogal kribbig tegen haar man, door de hectiek.  Het ontbijt schiet er regelmatig bij in, door het snel voortschrijden van de tijd. Snel nog even een lunchpakketje gemaakt en dan in de auto. Terwijl ze onderweg naar school rijden, krijgt Marit nog snel even een  vruchtendrankje en een koek in haar handen geduwd, bij wijze van ontbijt. Gehaast in de drukte van de ochtendspits, komt Hannelore gestrest aan op Marit haar school. Terwijl Hannelore Marit gedag zegt, is ze in gedachte bezig de lijst van activiteiten op te stellen. De activiteiten die zich vanmorgen hebben afgespeeld voordat Marit naar school gaat. Volgende week zal ze deze lijst van activiteiten voor advies voorleggen aan juf Margot.
(wordt vervolgd)

Hooggevoelige kinderen hebben, voordat ze naar school gaan, al heel wat prikkels te verduren gehad.

woensdag 5 maart 2014

Stekelige sokken


Ze zet haar koffie op haar bureau en doet haar tas in haar onderste la. De werkdag van Annelies kan beginnen. Voordat ze aan haar werkdag begint moet ze eerst even bijkomen. De ochtend thuis heeft al haar energie opgeslokt. Terwijl ze aan haar koffie nipt, overdenkt ze de situatie voor en tijdens het ontbijt. Het begint al, wanneer Dennis, haar zoon, zich aan het aankleden is. Het aankleden gaat tergend langzaam. “Mam, deze trui trek ik echt niet aan hoor, hij kriebelt”, zegt Dennis.  “Ja, maar dat is de nieuwe trui die je van oma hebt gekregen, schat, en oma komt vandaag langs, dus ze zal het heel leuk vinden als je hem aanhebt”, oppert Annelies met een licht verwijt in haar stem. “Dan  doe ik hem vanmiddag wel even aan voordat oma komt”, is het  antwoord van Dennis. Annelies kan op haar kop gaan staan maar Dennis trekt de trui echt niet aan. Vervolgens trekt Dennis zijn oude comfortabele sweater aan en begint aan zijn sokken. Sokken aan en sokken met een noodvaart weer uit. “Er zitten sprieten aan de binnenkant van mijn sokken, ik keer ze wel om” en met een ruk trekt Dennis zijn sokken uit. Dennis keert zijn sokken binnenste buiten aan. “Zo, dat voelt een stuk beter”, verzucht Dennis.  Als Annelies terug denkt aan dat moment en ze haar zoon met zijn sokken binnenste buiten voor zich ziet,  schiet ze in gedachten in de lach. Het is geen gezicht de sokken met de rafelige kant aan de buitenzijde. Na het avontuur met de kleding is het eindelijk tijd om te gaan ontbijten. Terwijl Annelies net een hap van haar boterham heeft genomen, dient zich het volgende debacle al weer aan.  “Mam, dit is niet het goede brood, er zitten van die rare harde stukken in”, meesmuilt Dennis. “Krijg ik morgen weer dat andere brood?”. Tja, als ouders heb je er soms al een werkdag opzitten voordat je aan je werk begint.

Hooggevoelige kinderen zijn zo gevoelig dat soms een bepaald kledingstuk prikt of schuurt. Ook de textuur van bepaalde voedingsmiddelen kan vervelend voor ze aanvoelen.

Tip: geef je kind makkelijk zitten kleding en knip eventuele schurende labeltjes uit de kleding


donderdag 27 februari 2014

Vogels voeren


Al glijdend komt Joyce aangerend. Rode blozende wangen van de kou. Haar muts hangt wat scheef op haar hoofd. In de haast om naar huis te komen heeft ze snel haar jas, muts, sjaal en wanten aangetrokken. Juf heeft vandaag speciale aandacht besteed aan het bijvoeren van de vogels. “Als het vriest, vertelde juf, kunnen de vogels wel wat extra voeding gebruiken. ”. Juf vertelde over vetbolletjes, maar ook over stukjes brood en een slinger geregen van doppinda’s. Speciaal voor merels kun je rozijntjes bijvoeren. De rozijntjes moeten dan wel eerst geweld worden in warm water. Na een kwartiertje kun je ze dan op een plekje op de grond in de tuin gooien. Als het gesneeuwd heeft, eerst een stukje grond sneeuwvrij maken en dan kleine stukjes brood en rozijntjes hierop uitstrooien. Met de rozijntje en doppinda’s nog in gedachten doet ze de keukendeur open, terwijl ze roept: “Mam, hebben wij nog rozijntjes?”. “Ja, die hebben we wel, zegt moeder. Kom eerst maar even zitten en vertel me maar waar je het voor nodig hebt.” Joyce verteld haar moeder in geuren en kleuren wat juf allemaal heeft vertelt. Samen met haar moeder welt ze de rozijnen, snijdt ze het brood in kleine stukjes. Aan het eind van de middag hangt er ook nog een mooie lange dop-pinda-ketting tussen de bomen, waaraan de mezen zich te goed kunnen doen. Met een blos van het ingespannen werken kijkt Joyce naar buiten hoe alle vogels zich te goed doen aan haar ijver.

Hooggevoelige kinderen voelen zich verbonden met de natuur en als ze horen dat vogels in de winter, als het vriest of sneeuwt, bijgevoerd mogen worden, staan ze als eerste op de bres voor deze gevleugelde vrienden.

maandag 24 februari 2014

Elfenfeest


De dooi heeft ingezet. Een twinkelend geluid is hoorbaar. Waar komt dat elfachtige geluid vandaan? Juist als Esmee  voorbij het gebouwtje is gelopen, ziet ze waar het geluid vandaan komt. In de rivier waar ze langsloopt, is het ijs aan het smelten. De wind is uit een westelijke richting gaan waaien. Het ijs wordt haar richting op gestuwd. De twinkeling ontstaat doordat kleine stukje ijs tegen elkaar aan bewegen. Esmee loopt op doordeweekse dagen langs de rivier, als ze van huis naar school gaat. Dit geluid heeft ze in die drie jaar nog nooit eerder gehoord. Haar fantasie geeft ze de vrije teugel.  Het geluid doet haar denken aan elfjes, die op een glazen harp muziek aan het maken zijn en weldra is ze in gedachten op een elfenfeest beland. Elfen dansen met elkaar, ook ziet ze elfen met hun filigreine vleugels vol pret op en neer vliegen. Uitbundig en uitgelaten dansend op de muziek. Nog in haar eigen droom beland, komt ze thuis. Zo meteen gaat ze een mooie tekening maken en misschien kun je al raden wat ze aan het papier gaat toevertrouwen. Ja, het wordt een elfenfeest.

In bovenstaand verhaal is Esmee aan het fantaseren, maar sommige hooggevoelige kinderen menen echt te kunnen communiceren met elfjes. Het is een paranormaal-spiritueel kenmerk dat bij sommige hooggevoelige kinderen hoort.

woensdag 13 november 2013

De mooiste ogen



Een grote speelgoedwinkel. Het aanbod is overweldigend. Muren vol met kasten speelgoed. Spellen, poppen, bouwsteentjes, film’s, games en auto’s, het zijn zo maar wat producten die je tegemoet komen, bij het binnentreden van de winkel. Marloes loopt samen met haar moeder, Rina, de winkel binnen en weet al precies in welke hoek ze moet zijn voor haar favoriete speelgoed: poppen. Marloes gaat vandaag een mooie pop uitzoeken, van haar bij elkaar gespaarde zakgeld. Zij bekijkt zorgvuldig alle in plastic containers verpakte poppen. De keus is enorm. Poppen met zwart, rood of blond haar en allemaal voorzien van de meest uiteenlopende outfits. Jurken in de kleuren variërend van knal tot minder knallerig roze. Geel, groen en blauw. Rina weet dat Marloes heel zorgvuldig te werk gaat in haar keuze. Een kwartier in een speelgoedwinkel met haar dochter is te vergelijken met een fractie van een seconde. Enig geduld is hier wel nodig. Marloes laat haar oog vallen op een pop met een gele “Belle achtige jurk”. Belle van Belle en het Beest. De jurk bevat veel laagjes stof van fijn satijn tot stevig fluweel en kantjes en bandjes.  Wanneer Rina zegt: “Zo, dan zijn we klaar en kunnen we afrekenen”, protesteert Marloes; “Nee, ik moet nog even naar de gezichtjes kijken of ik de mooiste heb!”. Terwijl ze dat zegt, pakt ze de vijf andere dozen met “Belle’s” erbij en gaat uitgebreid de gezichtjes en het haar observeren. Na vijf minuten is ze er uit. “Kijk, mam, deze heeft de mooiste ogen.”. “Zie je hoe raar die ogen van die andere poppen er op geschilderd zijn?”. Rina moet Marloes nageven dat de pop met het meest perfecte gezicht is uitgekozen. De pop wordt afgerekend en ingepakt. Het hele avontuur heeft “slechts” een halfuur in beslag genomen.

Hooggevoelige kinderen hebben oog voor details en zo kan het voorkomen dat ze veel tijd nodig hebben om een keuze te maken. Het liefst willen ze dat alles perfect is uitgewerkt.

woensdag 6 november 2013

Hak en tak



 “Even een wissel  omzetten, opa!”. Met haar kleine handjes zet ze het wissel van de elektrische trein om. Femke mag onder toezicht van opa altijd even met de trein spelen, als ze aan het logeren is bij oma en opa. Vreugdevol kijkt opa naar zijn kleindochter als hij haar zo bezig ziet en haar gezellig hoort kletsen. Alleen haar verhalen kan hij niet altijd plaatsen. Voor zijn gevoel praat ze altijd van de hak op de tak. Zo even geleden vertelde ze over haar konijn en een boerderij om vervolgens uit te komen in Amerika. Opa denkt dat het misschien met haar leeftijd te maken heeft, ze is pas vier jaar. Voor Femke is de stap van het konijn , de boerderij en Amerika heel logisch. In haar hoofd koppelt ze altijd dingen aan elkaar die voor anderen helemaal niets met elkaar te maken hebben. Ze maakt allerlei gedachtesprongen. Via beelden ziet ze een filmpje in haar hoofd, die haar haar konijn laten zien en zo komt ze uit op een boerderij waar ze laatst was met haar ouders en van de boerderij denkt  ze aan een range  die op de boerderij leek. De range staat in Amerika. Voor mensen die niet zo intuïtief zijn ingesteld, zoals opa, kan het verhaal soms lastig te volgen zijn. Mensen die in beelden denken kunnen verschillende zaken tegelijkertijd ervaren. Voor mensen die in beelden denken zijn deze verhalen heel reëel. Voor mensen die meer logisch denken, in rechte lijnen van a naar b, zijn de verhalen van mensen die intuïtief zijn, vaak onsamenhangend.
Opa knikt en doet net alsof hij het hele verhaal, waar Femke hem zojuist deelgenoot van maakte,  begrepen heeft. “Femke, heb je gezien dat opa ook een boerderij op de treinbaan heeft staan? Kijk maar, daar op die berg staat een boerderij met koeien en schapen er om heen”, zegt opa. Femke ziet het en antwoordt: “Ja, deze boerderij is een echte bergboerderij!”. Het zal me niets verbazen als Femke de “bergboerderij” van opa in een volgend verhaal naar voren zal brengen.

Het snel van de ene naar de andere gedachte associëren komt veel voor bij hooggevoelige kinderen. Voor mensen die logisch denken is het verhaal van deze kinderen niet altijd te volgen. Het zien van een filmpje in je hoofd gaat sneller dan het denken in taal. Iemand die in taal denkt verwerkt twee tot vijf woorden per seconde, terwijl een beelddenker opeenvolgende beelden ziet in een tempo van tweeëndertig per seconde, zoals in een film.


dinsdag 29 oktober 2013

Harde schilderijen



Na veel schuur- en schilderwerk, stucwerk en het uiteindelijke schoonmaken, kan de familie van Luc eindelijk de nieuwe woning betrekken. Deze woning waar ze al heel lang naar op zoek zijn geweest.  Hun droomhuis. Alle boeken en huisraad is in dozen ingepakt en de verhuizers zijn druk in de weer om alles netjes op de plaats te zetten waar het hoort. Nadat uiteindelijk alle dozen zijn uitgepakt en alles netjes is opgeborgen in kasten of leuk gedecoreerd opgesteld op de daarvoor bestemde plaats, is het tijd om de laatste handelingen te verrichten. De finishing touch: de schilderijen ophangen. Er wordt gekeken welk schilderij waar het beste uitkomt. Willemijn en Sjoerd, de ouders van Luc, houden om beurten de schilderijen tegen de muur om te zien waar het betreffende schilderij het best uitkomt. Als uiteindelijk is bepaald waar welk schilderij komt te hangen, moet de hoogte op de muur nog bepaald worden. Met een kruisje wordt aangegeven waar het boorgaatje gaat komen. Sjoerd pakt zijn klopboormachine en gaat aan de gang met het boren van de gaten voor de haken van het schilderijen. Op het moment dat Sjoerd nog even wat meer kracht zet op de boormachine, zet Luc het op een schreeuwen: “Au, au, au, dat geboor doet zeer aan mijn oren. Papa, kun je niet ophouden met boren?”.  “Nou, Luc, nog even de tanden op elkaar, hoor. Papa hoeft nog maar een paar gaten te boren. Anders ga je even kijken of opa en oma thuis zijn”. Even naar opa en oma gaan vindt Luc wel een goed idee en pakt zijn fiets. Op de fiets tuten zijn oren nog van het geboor, maar gelukkig is hij nu uit de herrie.

Hooggevoelige kinderen kunnen scherp horen en zij kunnen geluiden dan ook al snel ‘hard’ noemen. Dit geldt niet alleen voor de oren, maar ook voor de ogen. De gevoelige ogen zijn er de oorzaak van dat hooggevoelige kinderen bijvoorbeeld licht ook al snel ‘fel’ zullen noemen.